Pınar Can-Terk Edilen Anılar

Kalemimin ucu kırıldı.Sanırım bütün acı aktı.Deniz var gözlerimde perde gibi indi yüzüme.
Martı sesleri,dalga sesleriyle kulaklarımı doldurdu.Dünyada huzur veren başka birşey yoktu.Alabildiğine mavi heryer berrak ve temiz.
Ufuk çizgisi bulunduğum yere uzak ama yakın gibi,gökle birleşmiş sanki.Bulutların arasından güneş ışığını vuruyor suya,liman parıldıyor tam bir harika.Hava soğuk ve rüzgarlı hüzün bütün limanda.Martılar acılı bir konuşma yapıyorlar aralarında.Sonra havalanıyorlar,çaresizliğime çağre arıyorlar.Kalbim kaybettiğim huzurla doluyor.Ümitlerimin sessizliğine ve hayallerimin gerçekliğine dalıyorum.Herşey düzelecek eminim.Pesimistliğimi o limanda terkettim.

Son kez hatırlıyorum yaşadıklarımı;kızıyorum,sinirleniyorum dalgalar kayalıkara çarpıyor o anda.Deniz;içimi temizliyorum.Sende başka limanlardan gelenleri hisediyorum.Kimlerin birikintilerini içine aldın?Nerelere sürükledin onları...
Şimdi sıra benim hüzünlerimde onlarıda al başka limanlara taşı,benden uzaklaştır onları.Bak ben böyle iyiyim.Sen bana iyi geldin.Rüzgar yüzüme vuruyor,ben suya yaklaşıyorum.Yoğun ve hızlıbir şekilde hatırlıyorum yaşadıklarımı,içimin anışını hisediyorum son kez.Başımı alabildiğine dikiyorum.Ufuk çizgisini izliyorum.Martılarda ağlıyorlar bana.Şimdi benimde gözlerimden yaşlar boşanmakta.Her biri hoşçakal demeye cesaret edemediğim kesitlerim.Sana veriyorum onları....
Rüzgar durdu şimdi,martılar ayrı bir huzurla uçuşuyorlar havada.Hava yumuşadı ve dalgalar sert hallerinden vazgeçti.Sonkez baktım sana.Limandan bir vapur kalkmakta.Arkamı döndüm bu ana,vapurun sesi uzaktan duyulmakta.Sanırım kalktı anılarım.Bende gözlerimi sildim arkama bakmadan GİTTİM...