Kübra Ceylan İkizler-Çanakkale

Çanakkale’de büyümüş,Çanakkale’de ölmüş dedem.Doğumu da ölümü olmuş zaten.Konuşmaya başlayıp,6 yaşına gelene kadar aklından çıkmayan düşünce, dilinden düşmeyen cümle ‘Nasıl bir dünyada yaşıyorum?’olmuş.15 yaşına kadar savaşla büyümüş.Mermilerin havada uçuşmadığı,gülle seslerinin duyulmadığı bir anı olmazmış.Bir evin tek oğlu,anasının gözbebeğiymiş.Nitekim 17 yaşında savaşın ortasında bulmuş kendini.Eksik olmazmış oralarda kan,donmuş ölü bedenleri.
Belki de dedem bu yüzden sevmezmiş kırmızıyı.’Bayraktan başka,kırmızı göremem’ dermiş.Daha 17’sinde ,gençliğinin baharında eli silah tutmuş.Dünyanın acı yüzünü tanımış ilk.Vatan için,millet için ‘Ya öleceksin ya öldüreceksin!’sözünü kazımış kalbine.Bu uğurda her şeyi göze almış.Son nefesini burada vermeye o zamanlar ant içmiş.Yaralanmış,üşümüş,aç kalmış,en yakın arkadaşı 2 saniye önce yanında ölürken o arkadaşına veda bile edemeden devam etmiş savaşa.
Kalabalıkmış,her yer canlı yada cansız benden kaynıyormuş.Ama o yalnızmış. Tanımadığı,bilmediği suratlar acı içinde yada mahsum bakışlarla hızla geçip gidiyorlarmış yanından.
Toprağı eline alıp sıktın mı kan bulaşırmış eline.Dedemin de kanı varmış o topraklarda.Kimin olmamış ki zaten.
Anneannemi de Çanakkale’de tanımış dedem.Savaşın ortasında yaralanan askerlere hemşirelik edermiş.Yeri geldiği zaman mermi taşımış.Anneannemin deniz mavisi gözleri umut vermiş dedeme.Savaşın ortasında başlamış onların sevgileri birbirlerine.
Belki olması çok zor bir şey onlar için ama kalplerine söz geçirememişler. Çanakkale’de doğan yürek,Çanakkale’de tatmış o güzel,belki de hiçbir zaman tatmayacağı duyguları.
Çanakkale’de gökyüzünün simsiyah olduğu,insan seslerinden kendi seslerini duyamadıkları bir günde kurulmuş onların yuvaları.Ant içmişler Çanakkale’de yan yana ölmeye.Beyinleri,elleri,yürekleri,bedenleri vatan için feda olmaya hazırmış.
Bir mermi mi korkutacakmış onları?Hiçbir şeye aldırış etmeden el ele yürümüşler ölüme,beraber ölüp öldürmeye.Eğer birine bir şey olursa durmadan savaşa devam etmeye yemin etmişler birbirlerine.
Yağmurlu bir Ağustos sabahı dedem şehit olmuş.Durmak istemiş anneannem dedemin yanında ama dedemin son sözü anneannemi orada tutamamış.’Durma savaş!Bu vatan artık beni değil seni bekler.’Dedem uğruna savaşmaya,ölüme karşı gelmeye yemin etmiş orada.Dünya dursa umurunda değilmiş artık.Mavi gözlerinden süzülen yaşlarla yırtık ayakkabıları,başında yemeni ile ayrılmış oradan. Çanakkale birbirine bağlamış, Çanakkale ayırmış onları . Çanakkale kurmuş,Çanakkale söndürmüş onların ocaklarını.Bir yuvayı kuran Çanakkale bir yuvayı bir daha kurulmamak üzere bölmüş iki parçaya.Dedem şimdi toprakta olsa da anneannem burada.Bir daha savaş olsa dedem uğruna,vatan uğruna canını vermeye hazır,deniz gözlü köylü kızı burada.