Kadir Yaşar-Benliğim ve Ötesi

Bu gece ruhumun derinliklerindeki bütün merhametimi kainat denen çöplüğe teslim ettim,bu gün yeni bir benim,yeni bir günüm,benliğim...Yanan zamanım günlüklerimide yakmış tıpkı geleceğim gibi benliğimde tersten yaşanmış.Mağbedim misafirleri eritti buz dağlarını azar azar ve yavaş yavaş.Şüpheli ve kinli bakışlar yok artık önümde mutluyum biraz biraz ve huzurluyum artık hiç olmadığı gibi...Bugün kalbimin gökyüzü kanlı değil,kar var ve önümde yok artık set misal duvarlar,itaat et tanrına yoksa bu dualar arkandan ağlar.Benim cennet bahçemdeki sulak güzel çiçeklerimin üstüne bir nur çöktü ve hiç gitmek bilmedi sanki oraya gömüldü!!Bugün hevesimde yok ya neyse yazmaya aslında durup durup yapmak istemiyorum mübağla ama devam etmek zorundayım ben hep yazmaya!!!Midemin istilacı ağrıları sarmaya başladı bütün karnımı ve içimde bir boşluk var sanki dolduralamayacak bir aşık yeri gibi,başım dönüyor yine,birkaç soluksuz gidip-gelen yolcu-hancı bu nefesler ve bir kriz tavanda kan izleri ve başucumda bir melek annem!!!Gözler kapalı yavaş yavaş ağır basıyor kapaklar,ÖLÜM VAKTİ!!!!Yüzüm soldu beyaz,Azrail karşımda ama bu sefer vakit az.Arkamda sevdiklerim gözleri yaşlı,benim meleğim ağlamaklı,vakit doldu gözler korkulu kimse üzülmesin ben yalnızım,bu son isteğim,Cesar Pavase'nin dediği gibi;''ben kendimle evliyim''
Kader mi?Önümde duran Azrail’e bağlı,
Yalan mı?Beni sevmeyenlerin bile gözleri yaşlı.
Sevgi mi?meleğimi hıçkırıklar esir aldı,
Benliğim mi?ruhum ebedi istikamete vardı…
Ölmeden biraz zaman önce,benim prensesim beni hep başından savmaya başlamıştı,şimdi ise beni göremiyor ama gözleri kan çanağı,lakin bunlar yaşanmasaydı beklide devamındaydı prensesim umursamazlığının ancak her şey değişti şimdi ben değil insanlar ağlak mahkum…
Hayat dediğin nedir ki?Alt tarafı insanlar tarafından talan edilmek için yaratılmış bir varlıkmış,bu hayat oyununun biletleri kapış kapış satılmış hep aynı konu ve yaşam bir çarkmış hep aynı yerde biter,aynı yerde başlarmış.Prensesim artık uyumaz olmuş,ailem artık kendi nefesinde boğulur olmuş,yaşarsın ya boşlukta,hani kimseler göremez ya seni,beyin algılayamaz ama kalp görürü ya,sen sevdiklerinin yanında olsanda bir faydan dokunmaz ya onlara,işte boşlukta bir hiç olarak var olmak böyle birşey be kanka!Ben devamındayım sözlerimin geri dönebilmeyi hep isterim.Burası karanlık,burası soğuk anne.Bir hiçim artık ben bu alemde.Tabutun içinde de olsa,bedenim cansız da olsa,son bir kere omuzlarda taşınmak ısıtıyor alemimi ama bir dünya kara toprak atılınca üstüme işte o zaman soğuk tekrar sarıyor alemimi,Kime ne ki bir cesetten yada bir cesedin gözyaşlarından,eskisi gibi değil artık bedenim yakışıklı,inan annem,bana hayran olan gözler şimdi beni görseler içlerini korku kaplardı!Çıkıp haykırmak isterdim karşınıza ben ölmedim,yanınızdayım,sizinleyim diye ama imkansız birşey bu işte,çünkü artık bir hiçim,boşlukta varlığını sürdüren,iki yaşam arasına sıkışıp kalmış bir piçim!!!AMA SON BİR KEREDE OLSA AİLEME SARILMAYI VE PRENSESİM İLE BAKIŞMAYI HERŞEYDEN ÇOK İSTERDİM….