Cansu Yunus-Gülten Dayıoğlu’nun ‘Neşeli Boyacı’ adlı hikayesinin kişiler bakımından incelenmesi

Erhan ( Neşeli boyacı): ‘Masum mavi gözlerini dikerek…’
‘Zayıf ve çelimsiz bir çocuktu.’
_fakir:”Ailesi geçim sıkıntısı içindeydi.”
_çalışkan:”Sabahın alacasında ayakkabı boyatan olmaz, dedilerse de dinlemedi.”
_azimli:”Kimsenin lafına kulak asmadan direnmeye kararlıydı.”
_yardımsever:”…kuşlarını şefkatle bakıyordu.”
_samimi:”Erhan ilk gelen kişiyle Bekir’i tanıştırdı.”
_duygusal:”…yüreği şişti, gözleri doldu. Ağlayacak gibi oldu.”



(İstasyon boyacıları):’eski ve pis giysili, ağzı burnu yara bere içinde’
_önyargılı:”Müşterinin ayağını biz alıştıralım,senin gibilerde hazıra konsun.”
_yabani:”Seni istemiyoruz burada, git”



Bekir(İstasyon boyacısı):’Soğuktan elleri morarmış.’
‘Eski paltolu,simsiyah saçlı…’
_ailesine bağlı:”…az da olsa aileme yardım etmek istiyorum.”
_çaresiz:”…kış bastınca, hepimiz bir yere dağılıyoruz. Zor oluyor yeni bir yerde tutunmak.”



(Küçük Boyacı):’Kısa boylu, güler yüzlü, tatlı bir çocuk.’
_coşkulu:”Küçük boyacı coşku ve umut yüklüydü.”